Om klein kiddo’s in die huis te he is nie altyd van die maklikste dinge om te hanteer nie.. of sal ek se: mensies om te hanteer nie. Dit is vuil handjies, taai merke orals en papiere met krummels daarby wat heeldag en aldag opgetel moet word…
So word hulle groot… later is dit nie meer die vuil handjies wat pla nie, maar eerder die klere wat op die grond bly le. Maar skielik.. skielik om ‘n gewone dag word alles net stil.. en die laaste een is uit die huis. Doodstil. Niemand behalwe jy en manlief. Dit het net skielik STIL geword. Is dit wat hulle nou noem die “lee-nes-sindroom”? Is dit hoe dit voel? STIL. Doodstil!
Tog besef ek vanaand wat ‘n voorreg ek gehad het om in my kiddo’s se lewens te kon bele het. Dit wat ek gedoen het, het ek gedoen. Niks en niemand kan iets daaraan verander nie. Dit is nou wat ek besef dat die net die Woord is wat ek aan kan vashou. Dit is net die Woord wat troos, dit is net die Woord wat moed gee.
Ek lees ‘n belofte in Jes 59:12
Wat My aangaan, dit is my verbond met hulle, sê die HERE: My Gees wat op jou is, en my woorde wat Ek in jou mond gelê het, sal uit jou mond nie wyk nie, en ook nie uit die mond van jou kroos en uit die mond van die kroos van jou kroos, sê die HERE, van nou af tot in ewigheid nie.
Ons dien ‘n Verbonds God. Hy sal nooit so ‘n belofte gee en dit nie laat geskiet nie. Ek hou net hieraan vas. Tog besef ek, hier in die stilte: Here wat het ek in my mond? En is die Gees van God op my? Eers dan weet ek dat die stilte die moeite werd is…
Het dit ook skielik by jou stil geword? Hoe hanteer jy die lee nes? Het jy ‘n belofte uit die Woord wat jy aan kan vashou?
Groete hier vanuit die ‘stilte’
Karin se Blog 